عشق یعنی زندگی را باختن

درد هجرانت مرا ديوانه کرد

در بيابان بي کس و بي خانه کرد

من زعشقت دل بريدم از همه

عاقبت درد غمت قلب مرا ويرانه کرد

در بيابان سوز باد وحشي استاد عشق

بوته هاي خشک و سنگ بي صدا

سوز عشق قلبما نشنيده اند

زجر عشقت سنگ را بيچاره کرد

ناله شبگير قلبم سوز صحرا را شکست

در سکوت مبهم شب گم شدم

درد هجرانت ببين با من چه کرد

بي کس و تنها مرا اواره کرد.

شعری نوشت عاشق:                       

" کان سیب های راه به پرهیز بسته را   

در سایه سار زلف تو می پروری هنوز"

معشوق خواند و پرسید:                    

تو سیبخورده ای هیچ                       

عاشق نوشت: نه!                            

یعنی که از تو از تو چه پنهان            

ای باغبان باغ بهشت!ای یار!             

من سیب خورده ام اما                       

سیب بهشت نه!   

                                       (زندگی)

مثل سیب سرخ قصه ها             

عشق را                          

از میان                      

دو نیمه               

می کنیم       

نیمه ای از آن برای تو               

نیمه دیگر برای من

بعد...                                     

نیمه ها هم از میان دو پاره می شوند

پاره ای از آن برای روح    

پاره ی دگر        

برای تن

                                                                            (زندگی)

باغچه در باران               

ناگهان منظره فال تماشا شد

یک گل نیلوفر          

چتر آبی برداشت 

یک شقایق لرزید             

یک اقاقی وا شد  

قطره های باران             

روی برگ و گلبرگ

باغچه                           

شهر چراغانی گل ها شد

تکه ای بودم از تاریکی     

با چراغ خاموش

به خیابان رفتم                 

کاغذین پیرهنی پوشیدم      

زیر باران رفتم

 مشق

مشقم کن

وقتی که عشق را

زیبا بنویسی

فرقی نمی کند که قلم

از ساقه های نیلوفر باشد

 یا از پر کبوتر

مشقم کن امیر

                                   (زندگی)

وقتی

با میوه رسیده لب هایت

پرهیز را به وسوسه می گیری

من فکر می کنم پدرم حق داشت

که میوه حرام

همیشه

شیرین تر است؟!؟

                     (زندگی)

تو بر کدام رتبه               

از پله های سنگ          

تا خداوندی

آنسوی چشم های تو          

آیا             

همچنان     

یک سایه مثالی

بر پرده است ؟

یا آنکه                                      

دست مرموز                       

چین های خاطرات نخستین را        

از ذهن غار                              

پاک کرده است؟

                   شاید برای آنکه

 رازبزرگ را

می دانستی

گویایی ات به غرش همیشه

مبدل شد

و چشم های زیبایت

بین نگاه نطق

معطل ماند!

ای قدرت سرازیر

در لحظه زبونی!

فواره بلند

در نیمه راه سرنگونی

آیا برای آنکه جهان را

از بیخ بن تکان ندهی

اینگونه دستهای تو

کوچک

ماندند؟

و تا یقین سهمگین را

بر خاک ننویسی

پاهای بیقرار تو

سرگردان

بین سوال و شک

ماندند؟

هر چند

من نیز گول و ناشنوایم

اما بگو برایم

ای گنگ خوابیده ناآرام!

تو

این سوی تمامی؟

یا

آن سوی تمام؟

                                 (زندگی)          

 بر چار چوب قهوه ای مانده ام 

و دل به آبی های دورادور

خوش کرده ام

با انتظاری مثل عشقم پیر        

انگار می دانستم این نی

گل می دهد یک روز

گیرم دیر

آنسان که از تقدیر و مرگ      

دانسته بودم کز منت یارای رستن نیست       

و گرچه تن دادی به آن تندیس تقدیری

اما دلت را از دلم تاب گسستن نیست

                                       (زندگی)

هرکس بطریقی دل کس میشکند

بیگانه جدا دوست جدا میشکند

 بیگانه اگر میشکند زجری نیست

نالم از دوست که او هم دل من میشکند

"خود"هم اوست که با او تولد يافته اي

شخصيت هم اوست که در خود جمع کرده اي

شخصيت دستاورد توست

"خود هديه هستي به توستوبراي يافتن آن هيچ زحمتي به خود نداده اي

بدستش نياوردي که کسي بتواند از تو بگيردش

اين دزدي نا ممکن است . چون اين سرشت تو  عين هستي توست

self is that which you are born whit

Ego is that which you accumulate.

 Ego is your achievement.

self is a gift of existence to you.you have

not done anything to earn it, you have not

achieved it;hence nobody can take it away

from you.that is impossible because it is

your nature,your very being

                                                                                     حسين منزوي

بودنم را هیچ کس باور نداشت

هیچ کس کاری به کار من نداشت

بنویسید بعد مرگم روی سنگ

با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ

او که خوابیده ست در این گور سرد

بودنش را هیچ کس باور نکرد

....

دوست دارم گاهی آزارت دهم

ای که آزردی مرا با رفتنت

*

ای که ترسیدی اگر عاشق شوی

عشق آرد یک بلایی بر سرت

*

رفتی و در قاب یادم همچنان

می درخشد چشم های روشنت

*

می زند آتش به شعر دفترم

یاد آن رفتار گنگ و مبهمت

*

رفتی و مانده ست بر ایوان دل

جای پاهای تو مثل شبنمی

*

رفتی ومن می نویسم باز هم

مانده برقلبم شرار ماتمی

*

این چه سود گر باز می خوانی مرا

باز می گویی پشیمانی مرا

*

من نخواهم داد هرگز پاسخت

ای که آزردی مرا بارفتنت

*

پای خود را روی قلبم می نهم

دوست دارم گاهی آزارت دهم

 ازدورویان خسته ام

     ازجدایی بی وفایی خسته ام

     خسته ام ازدست ظلمت

     خسته ام ازبدی ها

     خسته ام ازدست زورگویان ونامردان

     خسته ام ازدست صیلی صفتان

     آه خسته ام

     خسته ام ازدست تکرار شب وروز

     فریاد ازدست زمانه

     وبدی هایش

     ازدست زمانه خسته ام

     آه نفرین برتو ای زندگی

 برای شما

به اندازه تمام دنیا دوست دارم

             بنام خداوند دلشکستگان

دوست دارم شمع باشم گوشه ای تنها بسوزم

                                                                  بر سر بالینت امشب از عم فردا بسوزم

دوست دارم لاله باشم من به خاک پایت افتم

                                                              یا چو گل شاداب باشم یا من از گرما بسوزم

دوست دارم تا عطشان تو را سیراب باشم

                                                            گر چه خود از تشنه کامی بر لب دریا بسوزم

دوست دارم شمع باشم گوشه ای  تنهابسوزم

                                                            روشنی بخش جمعی و خود تنها بسوزم

محبوب من !

دوست داشتن تو

مثل شادی نفس کشیدن است

در یک کاج زار برفی...

زیبای من

تا همیشه دوستت دارم

با هركه شدم دوست مرا دشمن جان شد

تيغي بزد از پشت و دگر بار نهان شد

نوشيد چو پروانه همه شهد وجودم

برقامت خشكيده من بار گران شد

خنديد چو خورشيد به اين شام سياهم

چون تشنه لبم ديد،به بزم دگران شد

رنجاند دل پاك و بدون گنه من

بر باغ پر از مهر من او باد خزان شد

برپاش فتادم كه مگر باز بيايد

سيلاب غم از هجر رخ او روان شد

از بخت سياهش نالد و پرسد:

با هركه شدم دوست چرا دشمن جان شد

؟                                                                         

گرچه مجنونم و صحراي جنون جاي من است
ليك ديوانه تر از من دل شيداي من است

آخر از راه دل و ديده سر آرد بيرون
نيش آن خار كه از دست تو در پاي من است

رخت بر بست زدل شادي بهنگام وداع
با غمت گفت كه يا جاي تو يا جاي من است

چيزي كه نبايد ببيند بس ديد
به خدا قاتل من ديده بيناي من است

سر تسليم به چرخ آنكه نياورد فرود
با همه جور و ستم همت والاي من است

دل تماشاگر تو ديده تماشاگر دل

من به فكر دل و خلقي به تماشاي من است

آنكه در راه طلب خسته نگردد هرگز
پاي پرآبله باديه پيمای من است

تو شب چشمای تو شب زده ی تنها منم

دل من پیش تو اما اینجا جا مونده تنم

در به در دنبال عشقت همه جا پرسه زدم

به تو هرگز نرسیدم اما دل نمی کنم

ارزو دلم شکسته بغض و غم گلومو بسته

جای خالیت توی خونه گل می یارم دسته دسته

ستاره نگاهی بنداز

نگاه کن دلم چه تنهاست

تا می شه غروب که می شه چشم و امیدم به فر داست

یه دل شکسته دارم که همش می زنه فریاد

عقل و هوش من و برده کسی رو جز تو نمی خواد

شب زیر بارون با تو قصم خوردم نیستی تو پیشم

ببینی که من مردم

من پشت دیوار به عشق تو موندم

بی تو ترانه به یاد تو خوندم

من در كلبة درويشي خويش چيزي دارم كه خدا در عرش كبريايي خويش ندارد

من در كلبة خود خدا را دارم و خدا چون خود سراغ ندارد

وقتي آدم اسيره
کي مي دونه غم چيه؟

وقتي دلت مي پوسه
کي مي دونه اشک چيه؟

وقتي هوات ابريه
کي مي دونه مه چيه؟

وقتي حالت رو به راس
کي مي دونه زجر چيه؟

مي نويسم، و به خاک که مي رسم، تو را مي بينم، که پشت آن چون تنهايي

حالا ببين، چگونه بي هوده، اين پنجره، چراغ، حرف ها را، بر باد مي نويسم .