آشفته دل
(خیلی دوست دارم کسی که داره تنهام میزاره بعد از مرگم این شعرو قاب کنه تو قلبش)
آ شفته دلی بود در این خلوت خاموش
او زاده غم بود و زغم های جهان گشته فراموش
این رسمه زمونه داره منو میسوزونه
+ نوشته شده در پنجشنبه دهم فروردین 1385ساعت 1:53 قبل از ظهر  توسط امیر و زندگیش
|
