عشق یعنی زندگی را باختن

نیمه شب بودوغمی تازه نفس

ره خوابم زدوماندم بیدار

ریخت ازپرتولرزنده شمع

سایه دسته گلی بر دیوار

همه گل بودولی روح نداشت

سایه ای مضطرب ولرزان بود

چهره ای سردوغم انگیزوسیاه

گویی:مرده سرگردان بود

شمع خاموش شد ازتندی باد

اثرازسایه به دیوارنماند

کس نپرسدکجارفت؟که بود؟

که دمی چنددراینجاگذارند؟

این منم خسته دراین کلبه تنگ

جسم درمانده ام ازروح جداست؟

من اگرسایه خویشم یارب

روح اواره من کیست؟کجاست؟